شب قبل ساعت 11:30 به سرم زد که یک صفایی به موکت آشپزخانه بدهم و با یه تیکه پارچه و یک ظرف شامپو فرش به جان موکت افتادم و سابیدم و سابیدم تا برق زدنش را احساس کردم؛ کلی هم ذوق کردم که؛ آخیششش چه تمیز شد!
البته در این میان علی آقامان هم اصلاً اذیت نکردند و من هم  اصلاً مجبور نشدم که بهش اخم کنم و اصلاً با خواهش و التماس هم عباس‌آقا را صدا نکردم!!!
صبح که از خواب بیدار شدم اول از همه رفتم به آشپزخانه تا به زحمتی(!) که شب قبل کشیده‌بودم نگاهی بیندازم و دوباره به خودم ببالم! خوشحالم از این که قرار نیست آشپزی بکنم و تا عصر آشپزخانه تعطیل است جز برای گرم کردن غذا برای سارا
عصر هم، از آنجایی که کدبانوی خوبی هستم و علاقه زیادی هم به همسرجان دارم  تصمیم می‌گیرم  یک آش دوغ خوشمزه ِ شمالی برای افطارش آماده کنم و با قیافه حق به جانبی(!) مشغول آماده کردن مواد لازم شدم:
مواد لازم:
• دوغ گازدار(البته این گازدار بودن را به این دلیل انتخاب می‌کنیم که دوغ‌های غیرگازدار ترشی و شوری ِ لازم راندارند!)
• برنج؛ نصف پیمانه
• آرد؛ دو قاشق غذاخوری
• سبزی آش؛ به مقدار لازم(محاسبه‌ی چشمی!)
• پیاز داغ و سیر داغ و نعنا داغ و نمک و فلفل و کمی هم فوت کوزه‌گری(!)
دوغ را هم هی بالا و پایین کردم که ببینم گازدار است یا نه؟! چشمم اصلا کلمه گازدار را نمی‌بیند و فقط نوشته "خنک بنوشید" چندین بار گشتم روی کاغذ توضیحات دوغ را! و از آنجایی که آدم شکمویی هستم(!)باید حتماً ِ حتماً از دوغ بچشم در حد یک لیوان(!)
در دوغ را باز کردم آخیش گاز نداشت که فیس کند و بریزد بیرون (از دوغ‌هایی که خیل گاز دارند متنفرم).
نصف یک لیوان را از دوغ پر کردم و سر کشیدم(!)(به علت شیردهی و ناراحتی معده، خب روزه نمی‌توانم بگیرم که!) ولی هیچ مزه‌ای احساس نکردم!
از رنگش هم خوشم نیامد!
بطری را بالا و پایین کردم، که ای دل غافل تکان نداده‌بودم که!
با اعتماد به نفس کف دستم را روی در بطری گذاشتم و یک تکان ! دو تکان سه تکاااا!
نههههههههههههههههههههههههه
آشپزخانه دوغی دیده‌بودید!
خودتان تا حالا با دوغ دوش گرفته‌اید؟
تا حالا ظرف‌های دوغی شسته‌اید؟
واااااااااااااای موکتم!